سخن گفتن از «ویروسی‌شدن» این گفتمان صرفاً یک استعاره‌ی ادبی نیست؛ بلکه از منظر جامعه‌شناسی شبکه‌ها نیز قابل بررسی است. ایده‌ای که قابلیت بازتولید، ساده‌سازی، احساسی‌کردن و انتقال سریع را داشته باشد، می‌تواند بدون وجود یک مرکز فرماندهی و سازمان سیاسی که آن را در معرض شناسایی و ضربه قرار می‌دهد، در شبکه‌ی اجتماعی گسترش یابد و مهره‌های سیستم را به خدمت خود درآورده و فضای فرهنگی و سیاسی را تصرف کند.